abonneren
article

Content for president!

Content is king, schijnt Bill Gates ooit gezegd te hebben. In de reclamewereld is het een bekende uitdrukking, zeker in relatie met contentmarketing, maar geldt die uitspraak ook voor effectief onderwijs? Is de content, de inhoud van de lessen, inderdaad king? En als dat zo is, over welk koninkrijk is de content dan eigenlijk king?

Vorm of inhoud?

De staatssecretaris van onderwijs, Sander Dekker, start een discussie over het curriculum 2032. De brainstormfase is achter de rug en de maatschappelijke discussie wordt eind 2015 gevoerd. Uiteindelijk moeten al deze acties leiden tot een koersdocument, zodat er in 2017 nieuwe kerndoelen voor het funderend onderwijs zijn. Daarvoor worden leerlingen, ouders, schoolleiders- en bestuurders, leraren, bedrijven, wetenschappers en maatschappelijke organisaties geraadpleegd. In een bonte stoet fundamentalisten, idealisten en dorpsgekken scharen wereldverbeteraars die de kans schoon zien het onderwijs een mooie nieuwe taak door de strot te duwen. Allemaal nieuwe of betere content voor het onderwijs. Meer bewegen, meer programmeren, meer kernvakken, meer wereldbeschouwing, meer gezonde kantines, meer insmeermoeders op zonnige dagen, meer papierwerk om ons werk te verantwoorden, meer, meer meer…. Want moeten we in de toekomst veel meer weten over dingen die we nu nog niet weten. Het is een ambitieus plan, dat inspelen op de toekomst, want zelfs Nostradamus wist al te vertellen dat er niets zo moeilijk is te voorspellen als de toekomst. En toen hij het een keertje mis had, werd hij een kopje kleiner gemaakt.

Dat lot zal Dekker niet treffen. De overwinning heeft vele vaders en het verlies is wees. De staatssecretaris kan immers altijd wijzen naar degenen die de content hebben bedacht, aangedragen, gefilterd en uiteindelijk samengesteld: al die groeperingen uit de participatiesamenleving die zo ontzettend meeleven met het welzijn van kinderen en mooie taken voor de juffen meesters zien liggen.

En gaat het mis? Dan hebben zíj het gedaan! Die bedenkers, die juffen meesters. Een slimme zet van een staatsecretaris die graag wil meedelen in succes, maar het mogelijk falen op anderen kan afwentelen. En dat falen ligt op de loer, want je kunt onderwijs niet inhoudelijk aanpassen aan een toekomst die je niet kent, dan blijf je bezig; het moet altijd om basisvaardigheden gaan en de manier waarop je onderwijs vormgeeft.

2032?

Is het verstandig content en kerndoelen voor zo’n lange periode vast te leggen? Vooruitdenken over een onbekende toekomst? Zou de inhoud van het onderwijs niet veel nadrukkelijker moeten worden bepaald in een dynamische dialoog tussen samenleving, bedrijfsleven en onderwijs, tussen vraag en aanbod? In een wisselwerking waarin snel kan worden geschakeld, omdat we die vaardigheden daarvoor hebben ontwikkeld? Nee, niet weer zeggen dat het 21e-eeuwse vaardigheden zijn. Gewoon generieke vaardigheden aanleren die levensstrategieën inhouden. We leren kinderen immers al op jonge leeftijd om met de beertjes van Meichenbaum te werken en later de PDCA-cirkel te gebruiken. Waarom doet de politiek dat niet?

Vraaggestuurde inhoud

Moeten langetermijnvisies zoals onderwijs 2032 over effectief onderwijs wel over de inhoud gaan? Is de vorm niet veel meer bepalend? Kunnen we ons daar niet beter op richten? Op de didactiek? Op het motiveren van leerlingen? Op wijze levenslessen? Desnoods volgen we de onderwijsmythen van meervoudige intelligentie en leerstijlen, waarbij niet zozeer de content, maar de gebruiker van de content de koers bepaalt. Of volgen we de filosofie van Antoine de Saint-Exupéry: als je wil dat mensen leren een boot te bouwen, moet je ze eerst laten verlangen naar de zee. Een taal wil je leren om je vakantieliefde beter te leren kennen. Astronomie ga je studeren om het heelal beter te begrijpen. Als er een ding belangrijk is voor het leven in de toekomstige samenleving, dan is het flexibiliteit en aanpassingsvermogen. Darwin wist dat al. Laat gebruikers de content vaststellen op basis van hun behoefte. Ga nieuwe content ontwerpen op basis van hun wensen. Vraaggestuurd leren heet dat. Dat is veel realistischer dan worden opgeleid voor beroepen die we straks niet meer kennen, of niet worden opgeleid voor een nu nog onbekend beroep. Content is geen king en hoort geen erfopvolging te hebben, maar mag wel regeren over vraaggestuurd onderwijs. Dus: geef het volk wat het wil: brood, spelen en ‘content for president’.

De campagnes voor de contentverkiezingen zijn geopend.

May the best content win!

blog comments powered by Disqus