abonneren
article
Columns

Gratis schoolboeken, content ontwikkelen en stroop - Jan Lepeltak

Eind vorig jaar hield ik een presentatie op een seminar over ‘gratis’ schoolboeken. Mij was gevraagd iets te komen vertellen over het zelf ontwikkelen van digitale leerstof. Er waren ook sprekers over het aanbesteden van …. Ja wat eigenlijk? Het verzorgen van boekenpakketten door de bekende boekenhuizen. En dat volgens de Europese richtlijnen, anders dreigde hel en verdoemenis, en grote schadeclaims.

Schadeclaims waarschijnlijk van diezelfde boekenhuizen die ook de kat de bel hadden aangebonden.
Het toeval wilde dat ik in diezelfde periode lunchte met enkele oude kennissen, waaronder een topambtenaar die te maken heeft met ‘procurement’ [inkoopbeleid van de overheid]. De man, niet geheel onbekend met het onderwijs, zei dat zijn handen kriebelden bij alle onzin die hij hierover het afgelopen jaar had gehoord.

Terug naar het seminar. Mijn stelling bij deelname aan dit soort evenementen is altijd: bemoei je met je eigen zaken, niet met die van je collega-sprekers. Het lukt helaas niet altijd me hier aan te houden. Dus ik stelde een van de sprekers de vraag die mij al tijden bezighoudt: Hoe doen de Fransen het? In de fantastische film ‘Entre les Murs’ lezen de Parijse leerlingen van de derde klas Le Journal de Anne Frank. Is de aanschaf van hun boeken ook via een aanbesteding verlopen?
In Frankrijk wordt per regio zelf bepaald welke boeken op de boekenlijst staan. Daarbij geldt als dwingende leidraad een grote verzamellijst die in, uiteraard Parijs, is opgesteld. Dus je kunt niet zomaar kiezen wat je wilt. Niemand wist me te vertellen hoe een en ander verloopt in Duitsland [daar gaat het per Bundesland], Griekenland of zelfs België. Ik houd me aanbevolen voor nadere info. Trekt men zich daar iets aan van de aanbestedingskolder? Ik betwijfel het en het zou mij niet verbazen als Nederland weer het braafste jongetje van de klas is.

Nu iets over zelf content ontwikkelen. Het is natuurlijk niet realistisch te verwachten dat een school alle boeken overboord gooit. Het valt zelfs sterk te ontraden. Wat we wel zien is dat er een langzame kanteling plaatsvindt in de verhouding tussen gedrukte en digitale/interactieve content. Dat kan doordat [groepen] scholen zelf digitale leerinhouden ontwikkelen, maar ook omdat de educatieve uitgevers hier druk mee zijn. Scholen gaan dan niet meer hele boekmethodes kopen, maar zullen in licentie digitale delen/componenten van een methode aanschaffen om vervolgens op hun elektronische leeromgeving [ELO] te zetten. Wat ook gebeurt, is dat een grote uitgeverij via zijn eigen ELO materiaal toegankelijk maakt voor scholen die daar een licentie voor hebben. Uiteindelijk zal [binnen] 10 jaar de digitale content de meerderheid vormen.
De beste lezing op het seminar bestond uit een praktijkvoorbeeld van Herman Rigter, succesvol pionier op het gebied van de contentontwikkeling door leraren op het Katholiek Lyceum ’t Gooi [waaronder het Alberdink Thijm College in Hilversum]. Wat begon als een laptopproject [alle onderbouwers een laptop in plaats van die loodzware schooltassen] is uitgegroeid tot een groot project digilessen voor vo. Dat groot heeft wel een nog groter gevaar in zich: nu alle clubs in het land van educatieve uitgeverijen, Kennisnet, lerarenopleiding tot SLO zich hebben aangesloten kan de stroopfactor wel eens vertragend gaan werken…

Jan Lepeltak
j.lepeltak@lepeltakenpartners.nl

blog comments powered by Disqus