abonneren
article

Is het voor een cijfer?

Dit is de maand van de waarheid. De verplichte eindtoetsen voor het basisonderwijs worden afgenomen! Drie dagen stress, yoga, medicatie, geveinsde onverschilligheid en aanmoedigingspresentjes. Hoe zullen ze het doen?

Zijn de twee nieuwkomers opgewassen tegen het instituut dat CITO-toets heet? De toets die, ondanks de stellige beweringen van beleidsmakers en neutrale opstelling van de toetsmakers, nog steeds als ‘de grote zeef’ voor het voortgezet onderwijs wordt gezien. Hét middel om selectie aan de poort toe te passen. Om ervoor te zorgen dat de kwaliteitskaart er over een paar jaar nog beter uitziet dan nu. Veilige keuzes maken. Weer minder zittenblijvers. Opstromen is een plusje, afstromen een dubbele min.

‘We kijken naar het totale kind’, klinkt het overal. Op papier zijn de scorecijfers slechts indicaties, maar de praktijk is een stuk weerbarstiger. Getallen zijn heilig. Wie niet minimaal 545 van de 550 punten scoort komt er bij een doorsnee gymnasium niet in, is op zijn minst een bespreekgeval en heeft een stevige lobby nodig. Wie in de onderste regionen belandt, kan rekenen op het bindend advies voor de basisberoepsgerichte leerweg. En als het schoolgemiddelde laag is, trekt de inspectie haar conclusies…

Maar wat te doen als de getallen je niet bevallen? Dan doe je toch gewoon nog een test. Je neemt klassikaal de drempeltest af of je huurt een orthopedagoog in voor de individuele NIO-toets. Natuurlijk ga je eerst flink oefenen bij duurbetaalde bureautjes. Daarna ga je net zo lang toetsen tot de uitslag je wel aanstaat.

Zullen de nieuwe eindtoetsen bevestigen wat de leerkracht van groep 8 al weet? Zijn de scores in overeenstemming met de verwachtingen van de ouders? De praktijk zal het leren. De toetsen en hun makers krijgen van mij alvast allemaal een 8. Voor moed, beleid en trouw. Voor de moed van deze Davids om het op te nemen tegen de Goliath CITO, voor hun beleid om kwaliteit te leveren en, ten slotte, voor het trouw blijven aan de principes van een kindwaardige toets. De aanmoedigingsprijs gaat naar al die toetsen die het net niet gehaald hebben, in de ogen van de staatssecretaris. Zij krijgen een 6 voor de moeite.

Vallen er onvoldoendes? Nee, want voor de eindtoets kun je niet zakken, ondanks de bewering van een niet nader bij naam te noemen onderwijsdeskundige van een Tweede Kamerfractie die ooit beweerde dat er te veel leerlingen zakken voor de CITO-toets en het onderwijsniveau ‘dus’ omhoog moest. Maar als ik toch een onvoldoende mag uitdelen, dan doe ik dat met volle overtuiging aan die basisscholen die de uitslagen van de entreetoets, in groep 7, liever als maatstaf nemen, omdat ze toch aan het getal hechten. Als het in hun ogen in april te laat is om nog een schooladvies te formuleren op basis van de eindtoets….

De kinderen? O ja, die zijn er ook nog. Die doen wat ze altijd doen. Hun stinkende best. Die krijgen van mij gewoon een 10. Allemaal.

blog comments powered by Disqus