abonneren
article
Columns

There is no such thing as a free lunch - Jan Lepeltak

Wat moet een arme school met computers? In 2005 bood het grote bedrijf uit de buurt van Seattle in het arme Zuid-Afrika curriculummateriaal en apparatuur aan tijdens een onderwijsconferentie [WCCE 2005]. Microsoft presenteerde er zijn programma ‘Partners in learning’.  Landen waarbij het merendeel van de bevolking onder de armoedegrens leven krijgen krijgen 80% van de aangeschafte computers gefinancierd door Microsoft en ze worden geholpen in de curriculumontwikkeling.

Typisch dat waar het bedrijf van weldoener en mensenvriend Bill in eigen land maximale terughoudendheid betracht als het gaat om de inhoud van het onderwijs, daar - in verre arme landen met een grote bevolking - , weinig meer van te merken valt.
Zo bezocht Bill enkele maanden geleden Indonesië [ruim 220 miljoen inwoners] en bood daar president Yudhoyono onmiddellijk een project aan dat moest leiden tot de invoering van 2,65 miljoen nieuwe Wintel pc’s voor de prijs van $200,- dollar per stuk. Voor de 53 miljoen scholieren [van groep 1 tot bovenbouw VO] zou dit betekenen dat de huidige verhouding van 1 pc op 3200 leerlingen zou veranderen in 1: 20 [bron: The Jakarta Post 23 aug. 2008].

Nu kan men zich in afvagen  wat een kleine school in centraal Lombok met zo’n aantal pc’s moet. Als men werkelijk iets voor het onderwijs wil betekenen dan zou elke school op internet moeten worden aangesloten [desnoods met slechts  één pc per school].
Maar eerst moeten de jonge kinderen op Lombok die op straat rondhangen, omdat de ouders het al zeer lage schoolgeld niet kunnen betalen, naar school! 

In Indonesië is de discussie over dit aanbod gestart. Waarom zouden we voor dit systeem kiezen, waarom geen aanbesteding? Kon men in de Jakarta Post lezen. Er bestaat ook nog het OLPC-programma [One Laptop Per Child]. Dit is een uitstekend onafhankelijke programma dat vanuit een grassroot-benadering aansluit bij ontwikkelingen vanuit het veld [buttom-up]. ‘There is no such thing as a free lunch’ lezen we in de Jakarta Post terecht. De aanschaf van ruim 2,5 miljoen Classmates pc’s  verwijst andere spelers naar de zijlijn en staat garant voor 53 miljoen Wintel gebruikers. Daar moet dan wel wat meer tegenoverstaan betoogt de auteur in zijn bijdrage.

Inmiddels zien we dat MS zich ook in ons land meer en meer met de inhoud bezighoudt. Toen ik ooit een bezoek bracht aan het vaticaanstad der weldoener in Redmond Washington State [aldaar Campus genoemd] wees een van de medewerkers mij erop dat men er bijzonder oplette zich vooral niet met onderwijs inhoudelijke zaken bezig te houden. Het Amerikaanse publiek zou de indruk kunnen krijgen dat men zich van het curriculum van VS-scholen wilde meester maken. Van die schroom is echter steeds minder te merken.

In het algemeen lijkt me de stelregel dat leveranciers zich niet met onderwijsinhoudelijke zaken bezigmoeten houden een goede. Wil men vanuit het oogpunt van maatschappelijk verantwoord ondernemen toch bijdragen dan zijn daar genoeg mogelijkheden voor zoals in het OLPC-project.

Jan Lepeltak
j.lepeltak@lepeltakenpartners.nl

blog comments powered by Disqus