“Ik vind het superleuk om iets te maken. Je leert ervan, je gebruikt je creativiteit, het maakt je nieuwsgierig naar meer. Ook kinderen vinden ‘maken’ hartstikke leuk. En… ze vinden het eigenlijk het allerleukst om dat met hun ouders samen te doen. Maar wij volwassenen, wij zeggen dat we het te druk hebben. Maar eigenlijk denken we vaak dat samen iets doen met je kind wat saai is. En dat klopt. Veel ouder-kindactiviteiten zijn ook saai! [Cupcakes uit een pak bakken.] Onze eigen schuld: wij ouders stappen te vaak in de faciliterende rol en vergeten dat maken [of spelen] het leukst is als je zelf uit diepe interesse en voor jezelf meedoet.”

"Ik vind het superleuk om iets te maken. Je leert ervan, je gebruikt je creativiteit, het maakt je nieuwsgierig naar meer. Ook kinderen vinden 'maken' hartstikke leuk. En… ze vinden het eigenlijk het allerleukst om dat met hun ouders samen te doen. Maar wij volwassenen, wij zeggen dat we het te druk hebben. Maar eigenlijk denken we vaak dat samen iets doen met je kind wat saai is. En dat klopt. Veel ouder-kindactiviteiten zijn ook saai! [Cupcakes uit een pak bakken.] Onze eigen schuld: wij ouders stappen te vaak in de faciliterende rol en vergeten dat maken [of spelen] het leukst is als je zelf uit diepe interesse en voor jezelf meedoet."

De missie van Astrid

Astrid Poot, creatief directeur Fonk en ontwerper van educatief materiaal, bruist van de energie, creativiteit en positiviteit. Ze maakt met haar team allerlei digitale producten voor kinderen en ouders. Fonk werkt onder meer voor het Klokhuis en Nemo. Allemaal heel inhoudelijk, en positief voor kinderen. "Dus geen McDonalds", zegt ze oprecht. Daarnaast is ze actief als ouder in de technieklessen op school en is ze de bedenker van de Klooikoffers. "Ik heb heel lang in de MR gezeten. Dan zie je heel goed wat een school nodig heeft. Wat de rol van school is, maar ook die van ouders. Kinderen leren nu op school heel goed werken met de iPad of laptop en pen en papier. Met de Klooikoffers leren ze ook het andere gereedschap kennen. Want niet ieder kind heeft thuis een zaag of soldeerbout." Het is de bedoeling dat de kinderen thuis met hun ouders aan 'het klooien' gaan, lekker samen iets nieuws leren. "Ouders zetten hun kinderen best gemakkelijk voor de tv of iPad. Ze weten niet zo goed meer hoe ze met hun kinderen moeten spelen of zijn te gestrest om dat te doen. En dat, terwijl kinderen het liefst met hun ouders spelen… Die kloof moet dicht! Dat is mijn missie."

De Klooikoffers zijn voor kinderen én hun ouders. Met gewoon, echt gereedschap en materiaal. Er zijn er nu drie: de striptang, het lijmpistool en de soldeerbout. Om lekker samen te klooien, samen iets te maken, bezig te zijn, dingen te ontdekken en leren. Het klooien kan tot een werkstuk leiden, maar dat hoeft natuurlijk niet. Klooikoffers lenen kinderen gratis via school.

 

Zuiver

Astrid heeft subsidie gekregen om de Klooikoffers op drie scholen uit te rollen. "Ik ben superblij met de subsidie. Ik vind het belangrijk om er belangeloos in te zitten: alles is tot nu toe vrijwilligerswerk. Dat blijft ook zo omdat het dan zuiver blijft. Maar we hebben natuurlijk wel kosten, bijvoorbeeld voor gereedschap. Dat hoeft nu niet meer van mijn spaarrekening. Nu kunnen we veel ouders met hun kinderen gaan laten klooien!" Haar enthousiasme spat ervan af. "Allebei in hun eigen wereld, binnen hun eigen capaciteiten. Dat laatste is belangrijk, want daarmee is het voor beide partijen leuk, en ga je het ook daadwerkelijk doen. Omdat het voor de ouders net zo'n uitdaging is als voor de kinderen, zullen zij zich niet instruerend opstellen, maar echt gaan samenwerken met hun kind. Of naast elkaar ieder hun eigen project doen. Ouder en kind worden beiden 'makers'."

Back to basics

Waarom vindt Astrid het nu zo belangrijk dat die ouders met hun kinderen gaan 'klooien'? Kunnen ze niet samen een – educatief – computerspel doen? Dat vindt bijna iedereen wel leuk. "Begrijp me niet verkeerd, ik vind dat er veel goeds is aan de wereld waarin we leven. De computer is iets geweldigs. Ik maak zelf ook digitaal materiaal. Maar wel slechts als hulpmiddel. En twitter vind ik super. Een heel mooie bron van inspiratie. Maar toch, hoe mooi de computer ook is, hij verarmt ons ook. We zijn zo hard bezig de toekomst te idealiseren en in technische oplossingen te vatten, dat ons denken smaller is geworden. We zijn de basis verloren. Want geef nou toe: als jouw iPhone kapot gaat, dan weet jij niet hoe je 'm moet repareren, en koop je maar een nieuwe. Toch? Als we meer gevoel voor techniek hebben, kunnen we beter nadenken over hoe we iets zouden kunnen repareren. Kijk, we hoeven niet allemaal iPhones te kunnen maken, maar het gaat erom dat we meer 'basis' hebben, zodat we beter kunnen nadenken over de rest, en meer gaan begrijpen van de wereld waarin we leven. De 21st century skills, waar we nu met z'n allen zo hard mee bezig zijn, worden vaak heel technisch of supermodern ingevuld. We slaan daarin de basis over, het simpele. Want is de kleuterschool eigenlijk niet het beste '21st century skill'-onderwijs? Alles gaat daar door elkaar. Lekker kletsen bij de waterbak! Later breken we onderwijs meer in stukken en gaan de verbanden tussen de verschillende dingen soms verloren. Daarom moeten we op zoek naar balans. De Klooikoffer brengt iedereen weer 'down to earth'." In Klooikoffer 1 zit bijvoorbeeld een striptang en beetje elektronica, waarmee je een lampje kunt maken. "Het zijn expres geen kant-en-klare bouwspullen. Je moet er zelf iets van maken. Want dat is waar het daadwerkelijk om gaat: om creativiteit, samenwerken en probleemoplossend vermogen, maar bovenal: om plezier!"

"We laten het maken over aan mensen die dat officieel kunnen. Maar lekker voelt dat niet. Qua maken en creativiteit zijn we collectief in een fixed mindset terechtgekomen. We geloven niet langer dat we creatief of technisch [kunnen] zijn en voelen een grote angst dat beest in de bek te kijken."

 

Ook op school een leuk avontuur 

Een maatschappelijk én sociaal belang dus. "Ja. Lekker solderen, en zo meer van techniek gaan begrijpen. En ondertussen lekker communiceren met je kind. Dat geeft zo veel geluk", zegt Astrid tevreden. De planning is dat er volgend jaar zes verschillende Klooikoffers zijn, met allemaal hetzelfde geheim: ze geven zowel het kind als de ouders nieuwe kennis en skills die een startpunt kunnen zijn van ieders creativiteit, wat trots en voldoening geeft. "We willen de ouders en hun kinderen ook laten biohacken", verklapt Astrid. "Dat was een idee van Per-Ivar Kloen, een van de leraren van het Christelijk College de Populier. Daar op school zijn ze enorm met maken in onderwijs bezig. Thuis biologische experimenten doen met slijmschimmels, hoe cool!", lacht ze. "Maar ook op school is het natuurlijk belangrijk om te klooien met techniek. Veel leerkrachten denken: ik kan niets met techniek. Maar als je het gewoon met je leerlingen samen gaat doen, lekker uitproberen, dan wordt het wat en is het heel erg leuk. Ga bijvoorbeeld iets met kettingreacties doen en leer over oorzaak-gevolg. Of ga gewoon gereedschap uitproberen met de hele klas. Lekker zagen! Je hoeft het als leraar helemaal niet zelf te kunnen. Als je maar 'doet'. Begin klein, dan wordt 'makersonderwijs' zeker-weten een leuk avontuur… en word je zelf misschien nóg handiger met die beamer ;-)."

"Makersonderwijs gaat over kinderen in hun wereld nu. Het is nu leuk. Maar ook goed voor je verdere leven. Door te klooien ontwikkel je je tot competente, zelfstandige, creatieve en kritische burger. Het doet een beroep op probleemoplossend vermogen. En je wordt er vrolijk van!"

Astrid Poot is blogger, schrijver, ontwerper, creative director en vooral maker. "Learning forever!"

astridpoot.nl

fonk-amsterdam.com

lekkersamenklooien.nl